Osteokondroz tüm omurga hastalıkları arasında en sık görülen hastalıktır. Osteokondroz, omurlar arasında bulunan intervertebral disklere doğrudan distrofik-dejeneratif bir hasar olduğundan, bu, yapılarında ve ayrıca torasik omurgayı oluşturan intervertebral disklerin şeklinde geri dönüşü olmayan bir değişikliğe yol açar.
Yaşla birlikte omurgadaki bu değişiklikler daha belirgin hale gelir ve yaklaşık 40 ila 45 yaşlarında neredeyse herkes omurganın osteokondrozundan muzdariptir. Torasik omurganın osteokondrozu, örneğin lomber veya servikal omurgadan çok daha az gelişir, çünkü omurlar diğer vertebral bölgelere göre önemli ölçüde daha az hareketlidir. Ayrıca göğüs bölgesinde sırt bölgesinde daha belirgin bir kas korsesi bulunur ve bu da göğüs bölgesinde omurgayı diğer bölgelere göre çok daha iyi destekler.
Bu torasik osteokondroz nedir?
Meme osteokondrozu doğrudan, kalınlıklarında eşzamanlı bir azalma ile omurlar arasındaki intervertebral disklerin ayrılmasını ve bunun sonucunda insan göğsünün interkostal bölgesinde yer alan sinir uçlarının sıkışmasını temsil eder.
Bununla birlikte, insanlarda kaburgaların fizyolojik fiksasyonunun oldukça sert olması nedeniyle, omurganın torasik bölgedeki kısmının osteokondroza en az duyarlı olduğunu bir kez daha not ediyoruz. Torasik osteokondroz, örneğin servikal veya lomber osteokondrozla karşılaştırıldığında nadir görülen bir olgudur.
Normalde, torasik omurganın osteokondrozu ile, on iki torasik omur içeren torasik omurganın omurları arasındaki intervertebral diskler patolojik sürece dahil olur. Bununla birlikte, çoğu zaman torasik bölgenin osteokondrozunda, üst torasik omurlarda patolojik değişiklikler meydana gelir. Aşağıda daha ayrıntılı olarak tartışacağımız torasik osteokondrozun farklı şiddet dereceleri vardır.
Torasik osteokondroz gelişimi için predispozan faktörler
Modern bilim, torasik osteokondrozun kesin nedenlerini henüz tam olarak açıklamamıştır. Şu anda tıpta, omurgada torasik bölgenin osteokondrozunun meydana gelmesi nedeniyle aşağıdaki predispozan faktörleri veya sözde risk faktörlerini tanımlamak yaygındır:
- kalıtsal yatkınlık;
- omurganın bu kısmında aşırı fiziksel aktivite;
- Düşme veya göğüs bölgesinde morarma gibi omurga yaralanmaları;
- Yaşla birlikte intervertebral disklerde meydana gelen ve intervertebral disk dokusunda sıvı arzının azalmasına yol açan değişiklikler;
- Göğüs bölgesinde dolaşım sorunları.
Torasik osteokondroz hastalığına katkıda bulunan nedenler
Osteokondroz hastalığının gelişimi genellikle büyük ölçüde fiziksel hareketsizlikle, yani kas gerginliğinin eksikliğiyle desteklenir, bu da kas korsesinin fonksiyonlarının zayıflamasına ve bunun sonucunda omurlararası diskler ve bağlarda artan strese yol açar.
Torasik osteokondroz gelişiminin diğer nedenleri şunlardır:
- vücudun hipotermisi;
- kronik stresli durumların varlığı;
- önceki enfeksiyonlar;
- zor fiziksel çalışma koşulları;
- vücutta meydana gelen hormonal bozulmalar;
- Vücuttaki metabolik sürecin bozulması;
- omurganın, özellikle torasik bölgenin konjenital kusurlarının varlığı.
Bu faktörlerin bir kombinasyonunun etkisi nedeniyle, bazen omurlar arasındaki intervertebral disklerde zamanla yalnızca bir distrofik-dejeneratif, geri dönüşü olmayan süreçler meydana gelir:
- İntervertebral diskin nükleus pulposusu, bir yağlama fonksiyonu sağlamak için salgıladığı sıvıyı yavaş yavaş kaybetmeye başlar ve bu da sonuçta bu intervertebral diskin şok emici fonksiyonunu önemli ölçüde azaltır.
- Artan yük nedeniyle, omurun lifli halkası daha savunmasız hale gelir ve bu da kademeli olarak tahrip olmasına yol açar.
Omurganın torasik osteokondrozunun belirtileri ve bulguları
Torasik osteokondrozun klinik semptomları tamamen aşağıdaki faktörlere bağlıdır:
- hastanın yaşı;
- hastalığın neden olduğu hasarın derecesi;
- Torasik omurganın osteokondrozunun aşamaları: remisyon veya alevlenme.
Torasik bölgenin osteokondrozunun ana belirtileri şunlardır:
- Dorsago adı verilen omurga bölgesinde göğüs ağrısı;
- omuriliğin sinir uçlarında ağrılı hasar – radikülopati;
- karın sendromu;
- Trinitrogliserin etkisi altında bile devam eden karakteristik ağrıyla birlikte kalp kasında değişiklikler veya kalp sendromu;
- Hipoksi belirtileri olan pulmoner konjesyon şeklinde pulmoner sendrom, yani. boğulma.
Aynı zamanda doğrudan ayırıcı tanı işareti olan torasik osteokondrozlu bir hastada vücut ısısında bir artış gözlenmez. Osteokondrozun ana semptomlarından biri olan torasik bölgedeki dorsalji, lifli halkada çatlakların ortaya çıktığını ve nükleus pulposusun deformasyonunu gösterir. Palpe edildiğinde bu göğüs bölgesindeki ağrı sadece artar ve rahatsızlık artar.
Ek olarak, kompresyon miyelopatisi olan torasik osteokondrozun karakteristik semptomları, yani sinir uçlarının deformasyonu şunlardır:
- “İğnelenme ve iğnelenme” hissi – parestezi;
- Sıkıştırılmış sinir boyunca ağrı yaygın bir semptomdur;
- sıcaklığa ve dokunmaya karşı azaltılmış hassasiyet;
- Omurganın kısıtlı motor fonksiyonu da karakteristik semptomlardan biridir.
Bu tür belirtileri fark ederseniz bir uzmana başvurmanız gerekir. Semptomların ve yoğunluklarının birleşimi özellikle tehlikelidir. Aynı zamanda hastalığın nedenlerini ve etkenlerini ortadan kaldırmadan belirtileri tedavi etmek de doğru değildir.
Torasik osteokondrozda hastalık derecesi
Torasik osteokondrozlu hastalığın her derecesi, yalnızca kendi klinik semptomları olan kendi patolojisi ile karakterize edilir. Modern tıp, torasik bölgenin dört derecelik osteokondrozunu (benzer şekilde - lomber ve servikal osteokondroz) ve buna göre gelişiminin dört aşamasını ayırt eder. Gelin onlara daha yakından bakalım.
Birinci derece bunun özelliği, fiber halkası içinde, daha sonra nukleus pulposusun içine nüfuz ettiği çatlakların ortaya çıkmasıdır. Torasik osteokondroz hastalığının gelişiminin bu aşaması aşağıdaki belirtilerle karakterize edilir:
- lezyonun lokalizasyonunun ötesine geçmeyen omurgada ağrının ortaya çıkması;
- bu ağrı sürekli olabileceği gibi bel ağrısı şeklinde de ortaya çıkabilir;
- Kalp bölgesinde ağrının eşlik ettiği göğüs bölgesinde kramp benzeri kas kasılmaları meydana gelebilir.
İkinci derece Torasik osteokondrozun gelişimi, aşağıdaki klinik belirtilerle artan intervertebral hareketliliğin patolojik görünümü ile karakterize edilir:
- Torasik omurgada subluksasyonlar meydana gelir;
- hareket sırasında ağrı artar;
- Pozisyon uzun süre muhafaza edildiğinde rahatsızlık meydana gelir.
Üçüncü derece Fibröz halkanın yırtılması ve nukleus pulposusun sınırlarının ötesinde ortaya çıkması ile karakterize edilir. Torasik omurganın osteokondrozu ile hastalığın bu aşamasında, klinik semptomları oldukça şiddetli olan intervertebral fıtıklar ortaya çıkar. Yani – nörovasküler, kas toniği ve refleks distrofik.
Ek olarak, torasik bölgenin üçüncü derece osteokondrozu, omurganın aşağıdaki koşullarındaki bir değişiklik ile karakterize edilir:
- omurganın zayıf sabitlenmesi;
- kendini kifoz veya skolyoz şeklinde gösteren omurga bölgesinin sınırlı hareketliliği.
Dördüncü derece – Distrofik-dejeneratif süreç omurga etrafındaki tüm yapıları etkiler. Bu patolojik süreçte sarı bağ, interspinöz bağ ve diğer bağlar rol oynar ve omurgayı çevreleyen yapılarda fibroz oluşur. Torasik osteokondrozlu hastalığın bu aşamasında klinik olarak remisyon durumu adı verilen bir durum gözlemlenir.
Komplikasyonlar
Torasik osteokondroz ile hastalığın daha da ilerlemesi ile birlikte eşlik eden komplikasyonlar gelişebilir:
- Omuriliğin sinir uçlarının iltihabı;
- intervertebral fıtıkların görünümü;
- bitkisel-vasküler distoni gelişimi;
- Schmorl fıtığı gelişimi;
- Spondiloartrozlu hastalık;
- kemik büyümelerinin patolojik büyümesi - osteofitler;
- omurilik kanalının boyutunda önemli azalma.
Torasik omurganın osteokondrozunda komplikasyonların şiddetinin tamamen hastalık sürecinin hızına ve tabii ki torasik omurganın osteokondrozu için tedavi yöntemlerinin etkinliğine bağlı olduğu unutulmamalıdır.
Teşhis ve yöntemleri
Pratikte torasik osteokondroz tanısı koymak için çeşitli yöntemler kullanılmaktadır. Bunlardan en yaygın olanı, sonuçları oldukça bilgilendirici olan röntgen muayenesidir. Bu çalışmada tanımlanan torasik osteokondroz belirtileri aşağıdaki gibidir:
- omurlar arasındaki intervertebral disklerin konturları bozuldu;
- kapak plakalarının kenarları dalgalı bir karaktere bürünmüştür;
- Omurlararası disklerin şekli değişti;
- Osteofitler ortaya çıktı - omurgada patolojik kemik büyümeleri;
- omurların unsinat süreçlerinin boyutu artmış ve keskinleşmiştir;
- torasik omurların gövdeleri normal şeklini değiştirdi;
- omurlar arasındaki intervertebral disklerin yüksekliği önemli ölçüde azalmıştır;
- Omurgalar arasında fıtıklaşmış diskler oluştu.
Bazı durumlarda, omurganın torasik osteokondrozunu teşhis etmek için bir yöntem, bu hastalığın aşağıdaki belirtilerinin tespit edildiği bir X-ışını kontrast muayenesi yoluyla uygulanır:
- İleri patolojide kontrast madde omurlar arasındaki intervertebral diski tamamen doldurur;
- bir kontrast madde yardımıyla, doğal olarak düzensiz olan nükleus pulposusun konturları görünür hale gelir;
- Omurlararası disk tahrip olduğunda, kontrast madde büyük ölçüde sınırlarının ötesine ve omurilik kanalına nüfuz eder.
Yalnızca doğru teşhis, doğru tedaviyi belirlemenizi sağlar.
Osteokondroz tedavisi
Torasik osteokondrozun tedavisi, torasik osteokondroz tanısının sonuçları dikkate alınarak uygulanan aşağıdaki yöntemlerden biri kullanılarak mümkündür:
- omurganın konservatif-geleneksel tedavisi;
- Torasik osteokondrozun traksiyon kullanılarak tedavisi;
- cerrahi prosedür.
Konservatif olarak da adlandırılan torasik osteokondrozun tedavisi, her türlü osteokondrozun tedavisi için karmaşıktır: ilaçlar, fizyoterapi, egzersiz terapisi. Steroid olmayan antiinflamatuar ilaçlar, torasik osteokondroz için bilinen omurgadaki ağrıyı hafifletmeyi amaçlamaktadır. Bu ilaçların, iltihaplanma süreçlerinin yanı sıra oluşan şişliği de çok iyi ortadan kaldırdığı ve sinir köklerinin sıkışma sürecini azaltmaya yardımcı olduğu unutulmamalıdır. Daha karmaşık torasik osteokondroz vakalarında, ilgilenen doktor ayrıca kas spazmlarının oluşumunu engelleyen bazı güçlü ağrı kesiciler ve kas gevşeticiler gibi bir dizi ilaç da reçete edebilir.
Ağrı azaldığında veya kontrol altına alındığında, yani remisyon sırasında fizyoterapi tedavisinin yanı sıra egzersiz terapisi ve masaj da reçete edilir. Bunların hepsi karmaşık bir tedavinin önemli bileşenleridir. Hastalığın tedavisi ve önlenmesi için ana fizyoterapötik araçlardan biri, klinik ve evde kullanıma yönelik özel terapi cihazları kullanılarak yapılan darbeli manyetik alan terapisidir.
Alevlenmelerde yalnızca spesifik parametrelere sahip manyetik alan tedavisinin kullanımı onaylanmıştır; Akut ve kronik ağrılarla mücadeleye yönelik terapi cihazları bulunmaktadır. Bu sistem aynı zamanda lumbosakral ve servikal omurganın tedavisi için de uygundur.
Ek olarak, traksiyon tedavisi torasik osteokondrozun tedavisinde, yani torasik osteokondrozun özel traksiyon yoluyla tedavisinde de başarıyla kullanılabilir. Bu yöntemle paravertebral kaslar, dokular ve bağlar gerilime tabi tutularak omurlar arası mesafenin artmasına neden olur. Sadece bir buçuk milimetre şişliği azaltmak, baskıyı ortadan kaldırmak ve ayrıca omurganın yanındaki kaslardaki gerginliği azaltmak için yeterlidir. Her durumda konservatif tedavinin temel prensibi karmaşıklığıdır. Tedavinin daha uzun bir süre boyunca ve düzenli olarak yapılması gerekir; sonuç almayı umut etmenin tek yolu budur.
Bununla birlikte, osteokondroz tedavisinin bir şekli olarak cerrahi müdahale, yalnızca yukarıdaki torasik osteokondroz tedavisi yöntemlerinin istenen sonuca yol açmaması durumunda anlamlıdır.